சமூகநீதியுடன் வடநாட்டுச் சுரண்டலையும் இணைத்தார் பெரியார்
குமாரபாளையம் கூட்டத்தில் கொளத்தூர் மணி பேச்சு (4)
செப்-29 அன்று குமாரபாளையத்தில் கழகம் நடத்திய பெரியார் பிறந்த நாள் விழா பொதுக்கூட்டத்தில் ‘பெரியாரின் போராட்டங்களும், மனித நேயமும்’ என்ற தலைப்பில் கழகத் தலைவர் கொளத்தூர் மணி ஆற்றிய உரை கடந்த இதழின் தொடர்ச்சி…
பெரியார் வகுப்புரிமைப் போராட்டத்தை வெறும் பார்ப்பன ஆதிக்க எதிர்ப்பாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. அதனுடன் வடநாட்டு ஆதிக்கத்தையும் பொருளாதாரச் சுரண்டலையும் இணைத்துப் பேசினார். இதற்காக வடநாட்டுச் சுரண்டல் எதிர்ப்பு மாநாட்டையும் நடத்தினார்.
தமிழ்நாட்டில் உள்ளூர் வணிகர்கள் கடைகள் நடத்திக் கொண்டிருந்த சூழலில், வடநாட்டிலிருந்து வந்து வணிக நிறுவனங்களைத் தொடங்குவதை அவர் எதிர்த்தார். குறிப்பாக, வடநாட்டைச் சேர்ந்தவர்களின் வணிக நிறுவனங்கள் உள்ளூர் பொருளாதாரத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார். அன்றைய காலத்தில் ஆரிய பவன் போன்ற பெயர்களில் வடநாட்டினர் உணவகங்களை நடத்தினர். அவற்றுக்கு எதிராக உள்ளூர் வணிகர்களை ஆதரிக்க வேண்டும் என்றும் வலியுறுத்தினார்.
இந்தப் போராட்டத்தின் நோக்கம் ஒரு குறிப்பிட்ட கடையை மட்டும் எதிர்ப்பதல்ல. தமிழ்நாட்டின் பொருளாதார வளங்கள் வெளியிலிருந்து வரும் ஆதிக்கத்தால் சுரண்டப்படக் கூடாது என்பதே அதன் அடிப்படை. வகுப்புரிமை என்பது சமூகத்தில் பறிக்கப்பட்ட உரிமைகளை மீட்டெடுப்பதற்கான போராட்டம்; வடநாட்டு ஆதிக்க எதிர்ப்பு என்பது தமிழ்நாட்டின் செல்வமும் வளமும் சுரண்டப்படாமல் பாதுகாப்பதற்கான போராட்டம். இந்த இரண்டையும் பெரியார் இணைத்துப் பார்த்தார்.
வங்கிகளில் பணம் செலுத்தும்போதுகூட இந்தியன் வங்கி, இந்தியன் ஓவர்சீஸ் வங்கி போன்ற தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த வங்கிகளிலும் கூட்டுறவு வங்கிகளிலும் பணம் செலுத்த வேண்டும் என்று அவர் வலியுறுத்தினார். தமிழ்நாட்டு மக்களின் பணம் வடநாட்டு வங்கிகளுக்குச் சென்று, அதன் மூலம் அங்கு தொழிற்சாலைகள் உருவாகின்றன; நம்முடைய பணத்தைக் கொண்டு நம்முடைய மண்ணிலேயே ஏன் தொழில்களை வளர்க்கக் கூடாது என்ற கேள்வியை எழுப்பினார்.
இதே கருத்தை அண்ணாவின் ‘பணத்தோட்டம்’ நூலும் விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது. தமிழ்நாட்டு மக்களின் பணம் எவ்வாறு வடநாட்டு முதலாளித்துவ வளர்ச்சிக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதை அந்நூல் விளக்குகிறது. பின்னர் நாடார் சமூகத்தினர் இணைந்து வணிக வங்கியைத் தொடங்கியதும் இத்தகைய பொருளாதாரச் சுயநிலைக்கான முயற்சிகளின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கப்பட வேண்டும்.
இன்றும் சமூகநீதி குறித்துப் பேசும்போது பொருளாதார உரிமைகள், உள்ளூர் தொழில் வளர்ச்சி, வங்கிகள், வளங்களின் பகிர்வு ஆகியவற்றையும் இணைத்துப் பேச வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது என்பதைப் பெரியாரின் போராட்டங்கள் நினைவூட்டுகின்றன. பெரியாரின் போராட்ட அணுகுமுறையில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது, போராட்டத்தில் ஈடுபடுவோருக்கு அவர் விதித்த கட்டுப்பாடுகள். போராட்டம் என்பது உணர்ச்சிவசப்பட்டு எதையும் செய்வதற்கான களம் அல்ல. ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும் பொறுப்புணர்வும் அவசியம் என்று அவர் வலியுறுத்தினார்.
போராட்டத்துக்கு வருபவர்கள் யாரிடமும் தனிப்பட்ட கோபம், வெறுப்பு, பகைமை கொண்டிருக்கக் கூடாது. கடுமையான சொற்களையோ இழிவான வார்த்தைகளையோ பயன்படுத்தக் கூடாது. தனிப்பட்ட மனிதர்களைத் தாக்கிப் பேசக் கூடாது. காவல்துறையினரிடமும் வெறுப்போ விரோத உணர்வோ காட்டக் கூடாது என்று அறிவுறுத்தினார். காவல்துறையினர் கைது செய்ய வந்தால் அமைதியாகக் கைதாக வேண்டும். தடியடி நடத்தினால் எதிர்த்துத் தாக்காமல் அடியை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தடியைத் தடுக்கவோ காவல்துறையினருடன் மோதவோ கூடாது என்று கூறினார். காவல்துறையினர் முன்வந்தால் அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தினார்.
பெண்களிடமும் இயக்கத்தினரிடமும் பொதுமக்களிடமும் அன்பாகவும் ஒழுக்கமாகவும் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதையும் வலியுறுத்தினார். இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் வெறும் ஒழுக்க விதிகள் அல்ல. போராட்டத்தின் நோக்கம் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கவும், போராட்டத்தில் ஈடுபடுவோர் தேவையற்ற வன்முறைக்குள் தள்ளப்படாமல் இருக்கவும் உருவாக்கப்பட்ட வழிகாட்டுதல்கள்.
இந்தி எழுத்துகளை ரயில் நிலையங்களில் அழிக்கும் போராட்டத்தின்போதும் பெரியார் இதே அணுகுமுறையைக் கடைப்பிடித்தார். போராட்டத்தில் ஈடுபடுவோர் பிளாட்பார்ம் டிக்கெட்டோ அடுத்த நிலையத்துக்கான பயணச்சீட்டோ வாங்கிக்கொண்டே செல்ல வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தினார்.
இந்தி எழுத்துகளை அழிக்க மை எடுத்துச் செல்லலாம்; ஆனால் ரயில்வே சொத்துகளுக்கு எந்தச் சேதமும் ஏற்படுத்தக் கூடாது என்றார். ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டாலும் மற்றவர்கள் அமைதியாகத் தொடர்ந்து போராட்டத்தில் ஈடுபட வேண்டும் என்றும், தண்டனை விதிக்கப்பட்டால் அபராதம் செலுத்தாமல் சிறைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்றும் அறிவுறுத்தினார். சிறைக்குள்ளும் அனைவரும் ஒரு குடும்பம்போல் இருக்க வேண்டும் என்றார். இவ்வாறு ஒவ்வொரு போராட்டத்துக்கும் முன்பாகவே அதன் நோக்கம், செயல்முறை, ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடு ஆகியவற்றைத் தெளிவுபடுத்தினார்.
விநாயகர் சிலை உடைப்புப் போராட்டம் என்பது வெறும் சிலை உடைப்புச் செயலாக மட்டும் புரிந்துகொள்ளப்படக் கூடாது. அதற்கு இரண்டு முக்கிய நோக்கங்கள் இருந்தன. ஒன்று, ஜனநாயக முறையில் எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்துவது. மற்றொன்று, புத்தரின் சிந்தனையையும் வரலாற்றையும் மறைத்து, அதற்கு மாற்றாக உருவாக்கப்பட்ட மத அடையாளங்களைப் பற்றிய விவாதத்தை மீண்டும் மக்களிடம் கொண்டு செல்வது.
விநாயகர் என்ற பெயருக்கும் புத்தரின் வரலாற்றுக்கும் தொடர்பு இருப்பதாகப் பெரியார் முன்வைத்த கருத்துகளையும் புத்தர் அறிவொளி பெற்றதாகக் கூறப்படும் அரச மரத்தடியைச் சுற்றியுள்ள வரலாற்றுக் கருத்துகளையும் புத்தரின் சிந்தனையை மறக்கச் செய்து, அந்த இடத்தில் வேறு மத அடையாளங்களை முன்னிறுத்தியதாகப் பெரியார் கருதினார். அதனால் புத்தர் பிறந்த நாளில் விநாயகர் சிலை உடைப்புப் போராட்டத்தை நடத்த வேண்டும் என்று பெரியார் அறிவித்தார். விநாயகரை நினைவூட்டுவதற்காக அல்ல; மறக்கடிக்கப்பட்ட புத்தரின் சிந்தனையை மக்களிடம் மீண்டும் கொண்டு செல்வதற்காகவே அந்தப் போராட்டம். ராமர் உருவப்பட எரிப்புப் போராட்டத்தையும் புத்தரின் 2500ஆம் ஆண்டு பிறந்தநாளுடன் இணைத்து நடத்தியதாக குறிப்பிடப்படுகிறது.
இந்தப் போராட்டங்களின்போதும் பெரியார் கடுமையான கட்டுப்பாடுகளை விதித்தார். கோயிலுக்குள் புகுந்து சிலைகளை உடைக்கப் போவதில்லை என்றும், கோயிலில் உள்ள சிலைகளை அகற்றும் நடவடிக்கையில் ஈடுபடப் போவதில்லை என்றும் தெளிவுபடுத்தினார். கடையில் விற்கப்படும் சிலையையோ அதேபோன்று செய்யப்பட்ட உருவத்தையோ வாங்கி, முன்கூட்டியே அறிவித்துவிட்டு, பொதுவெளியில் வைத்து உடைப்பதே போராட்டத்தின் வழிமுறை என்று கூறினார்.
மேலும், மதப் பிரச்சினைகள் உருவாகாமல் இருக்க முஸ்லிம், கிறிஸ்தவ பகுத்தறிவு மற்றும் சுயமரியாதை இயக்கத் தோழர்கள் இந்தப் போராட்டத்தில் பங்கேற்க வேண்டாம் என்றும் குறிப்பிட்டார். பிற மதத்தினருக்கு எதிரான போராட்டமாக இது சித்தரிக்கப்படக் கூடாது என்பதற்காகவே இந்தக் கட்டுப்பாடு விதிக்கப்பட்டது. மனுதர்மம் உள்ளிட்டவற்றுக்கு எதிரான போராட்டங்களிலும் யார் பங்கேற்க வேண்டும், யார் பங்கேற்க வேண்டாம் என்பதைக் குறிப்பிட்டு அறிவுறுத்தியிருந்தார்.
உணவகங்களின் பெயர்ப் பலகைகளில் ‘பிராமணாள்’ என்று குறிப்பிடப்பட்டதை எதிர்த்து பெரியார் போராட்டம் நடத்தினார். ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தினர் தங்களை மட்டும் உயர்ந்தவர்களாக அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் வகையில் இத்தகைய பெயர்கள் பயன்படுத்தப்படுவதாக அவர் கருதினார்.
ஒரு தெருவில் பத்து வீடுகள் இருக்கும்போது, ஒரு வீட்டின் வாசலில் மட்டும் ‘பத்தினி வீடு’ என்று பலகை வைத்தால், மற்ற வீடுகளில் இருப்பவர்கள் பத்தினிகள் அல்ல என்று பொருளாகிவிடாதா என்று பெரியார் கேள்வி எழுப்பினார். அதுபோல, ஒரு உணவகத்தில் மட்டும் ‘பிராமணாள்’ என்று பெயர் வைப்பது, மற்றவர்களைத் தாழ்ந்தவர்களாகக் கருதும் சமூகப் பிரிவினையை உறுதிப்படுத்துவதாகும் என்றார்.
இந்தப் போராட்டத்திலும் வன்முறைக்கு இடமில்லை. அந்த உணவகத்துக்கு முன்பாகப் பொதுவிடத்தில் நின்று, அங்கு உணவருந்த வருபவர்களிடம் பணிவுடன் வேண்டுகோள் விடுக்க வேண்டும். அந்த உணவகத்துக்குச் செல்லாமல் அருகிலுள்ள மற்ற உணவகங்களுக்குச் செல்லுமாறு கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் தொண்டர்களுக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது. இதே அணுகுமுறை வடநாட்டு வணிக நிறுவனங்களுக்கு எதிரான போராட்டங்களிலும் பின்பற்றப்பட்டது. வடநாட்டுக் கடையில் பொருட்களை வாங்காமல் உள்ளூர் வணிகர்களிடம் வாங்குமாறு மக்களிடம் வேண்டுகோள் விடுக்கப்பட்டது.
தொடர்ந்து நடைபெற்ற இந்தப் போராட்டத்தால் வணிகர்களுக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்பின் காரணமாக, கடையின் பெயரிலிருந்து ‘பிராமணாள்’ என்ற சொல்லை நீக்குவதாக உறுதியளித்தனர். அந்த உறுதிமொழியை ஏற்றுக்கொண்டு பெரியார் போராட்டத்தை முடித்துக்கொண்டார். எதிர்ப்பாளர்களை அவமானப்படுத்துவதோ பழிவாங்குவதோ அவரது நோக்கமல்ல; சமூகத்தில் இழிவையும் உயர்வு–தாழ்வையும் உருவாக்கும் அடையாளத்தை அகற்றுவதே நோக்கம் என்பதை இந்த நிகழ்வு வெளிப்படுத்துகிறது.
பெரியாரும் அம்பேத்கரும் வன்முறைப் போராட்டங்களை ஆதரிக்கவில்லை. அதற்குக் காரணம், வன்முறை நிகழும்போது அதன் பாதிப்பை அதிகமாகச் சந்திப்பவர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களாகவே இருப்பார்கள் என்பதுதான்.
காவல்துறையினருடன் மோதல் ஏற்பட்டாலும், கைது செய்யப்பட்டாலும், வழக்குகள் தொடரப்பட்டாலும் அதன் சுமையைச் சுமப்பவர்கள் பெரும்பாலும் ஏற்கெனவே சமூகத்தில் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள்தான். வன்முறைக்குத் தூண்டிவிடுபவர்கள் தப்பித்துக்கொள்ளலாம்; ஆனால் அடிபடுவதும் சிறைக்குச் செல்வதும் நம்முடைய மக்களாகவே இருப்பார்கள் என்ற புரிதல் பெரியாருக்கு இருந்தது.
அதனால் இயன்றவரை வன்முறையற்ற போராட்டங்களின் வழியாகவே அவர் மக்களை வழிநடத்தினார். போராட்டத்தில் பங்கேற்பவர்களின் எண்ணிக்கை, அவர்களின் உணர்ச்சி, அவர்களின் உறுதி ஆகியவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி, நோக்கத்தை அடைவதற்கான வழியை உருவாக்கினார். தொடரும்…….
பெரியார் முழக்கம் இதழ் 19112026
